Mi relación con los móviles es... complicada.
Si hubiera un ciclo superior, medio, o inferior, de utilización de móviles yo tendría la obligación moral de matricularme, que lo aprobara ya sería otra cuestión.
Parece ser que en Dublín, entre otras cosas, nos dan una tarjeta para el móvil. Por lo visto tenemos que meterla en un móvil liberado y recargarla. Y parece ser que lo ideal para mi situación sería tener la posibilidad de usar el guasap con wifi... todo parece ser y todo es por lo visto porque no tengo ni idea.
En esta tesitura de ignorancia absoluta Xan ha decidido que me presta su móvil, y esta mañana, con la consigna de "más vale ser previsor", me ha comunicado que ya tiene puesta la hora y el tiempo (climatológico) de Dublín.
La condición para el préstamo es que recoja una cosecha de maíz exactamente dos meses después de que él la plante. ¡Cosas veredes...!
28 febrero, 2013
25 febrero, 2013
Genética II
Creo que se me olvidó una lista entre las listas, la lista de cosas que hacer cuando esté en Dublín.
Hace un montón de años escribí un montón de cartas, cartas a mis amigos, cartas a mi novio, cartas a conocidos y desconocidos, un montón de años de mi vida escribiendo montones de cartas.
Desde hace algunos años Sabela ronda el buzón, pregunta por qué nadie le escribe y ha intentado escribir, cartas y postales, para ser correspondida. Salvo alguna postal anecdótica y alguna carta del banco nunca hay nada en el buzón para Sabela, y me temo que está perdiendo la esperanza, o las ganas, o la ilusión.
Supongo que es mucho suponer suponer que voy a ser capaz de escribirle de forma regular pero entre mis buenos propósitos está conseguir que Sabela viva la ilusión de abrir el buzón y encontrar una carta. Todo el mundo debería tener la oportunidad de vivir esa sensación, aunque quizás las cartas de mamá no sean lo mismo, no sé, habrá que intentarlo.
La genética es caprichosa y a menudo los hijos, más o menos dolorosamente, se nos parecen.
Hace un montón de años escribí un montón de cartas, cartas a mis amigos, cartas a mi novio, cartas a conocidos y desconocidos, un montón de años de mi vida escribiendo montones de cartas.
Desde hace algunos años Sabela ronda el buzón, pregunta por qué nadie le escribe y ha intentado escribir, cartas y postales, para ser correspondida. Salvo alguna postal anecdótica y alguna carta del banco nunca hay nada en el buzón para Sabela, y me temo que está perdiendo la esperanza, o las ganas, o la ilusión.
Supongo que es mucho suponer suponer que voy a ser capaz de escribirle de forma regular pero entre mis buenos propósitos está conseguir que Sabela viva la ilusión de abrir el buzón y encontrar una carta. Todo el mundo debería tener la oportunidad de vivir esa sensación, aunque quizás las cartas de mamá no sean lo mismo, no sé, habrá que intentarlo.
La genética es caprichosa y a menudo los hijos, más o menos dolorosamente, se nos parecen.
24 febrero, 2013
23 febrero, 2013
Regalo
Hace ya casi medio mes me hicieron un regalo "de despedida" (por si quería cambiarlo antes de que caducase el ticket).
Sí, es un paraguas (y una bolsa multiuso a juego), pequeñito y muy ligero, ideal para viajar y... para la lluvia.
También es ideal para no olvidarme de que hay gente que, por alguna razón, tiene el impulso espontáneo de tener un detalle conmigo.
Lo dicho, ideal para las lluvias (de todo tipo).
Sí, es un paraguas (y una bolsa multiuso a juego), pequeñito y muy ligero, ideal para viajar y... para la lluvia.
También es ideal para no olvidarme de que hay gente que, por alguna razón, tiene el impulso espontáneo de tener un detalle conmigo.
Lo dicho, ideal para las lluvias (de todo tipo).
22 febrero, 2013
Cinco becas
Decían las malas lenguas que este año había ocho becas, ocho posibilidades de que alguien fuera a Dublín, gratis, sin más condición que aprobar el curso en marzo.
La reserva del avión dice que vamos cinco:
Y yo añado, cinco chicas.
Lo dejaremos en la anécdota, sin análisis sexistas de ningún tipo, sin valoraciones, cada uno elige sus propias oportunidades, cuando hay oportunidades y posibilidad de elegir.
La reserva del avión dice que vamos cinco:
Y yo añado, cinco chicas.
Lo dejaremos en la anécdota, sin análisis sexistas de ningún tipo, sin valoraciones, cada uno elige sus propias oportunidades, cuando hay oportunidades y posibilidad de elegir.
21 febrero, 2013
Entrevistas IV
Iba a hacerme una entrevista a mí misma pero quedaría un tanto dragoniano (de Sánchez Dragó, vamos).
Evidentemente sé dónde voy (así por encima, concretamente lo sabré cuando llegue) y sé cuánto tiempo espero estar allí.
Por qué me voy es algo más complejo, algo en lo que entran muchas consideraciones de todo tipo:
- porque es gratis
- porque estoy harta de aprender idiomas y nunca atreverme a practicarlos
- porque me siento incapaz de hacer muchísimas cosas por mí misma y tengo la necesidad de comprobar si sacando todo de contexto sigo siendo incapaz de hacerlas o no
- porque me hace sentirme protagonista de mi vida temporalmente
- porque es una opción que me ayuda a no enfrentarme a otras
- porque estoy harta de mí misma
Voy a echar de menos muchísimo el contacto físico: dormir con Carlos, los besos, los abrazos... y no voy a echar en absoluto de menos los deberes de Sabela, las divisiones entre dos cifras, las maquinitas de Xan, los enfados, los mosqueos, los reproches, los gritos, los remordimientos...
Quizás en el fondo solo me vaya para alejarme de las cosas que no voy a echar de menos.
Evidentemente sé dónde voy (así por encima, concretamente lo sabré cuando llegue) y sé cuánto tiempo espero estar allí.
Por qué me voy es algo más complejo, algo en lo que entran muchas consideraciones de todo tipo:
- porque es gratis
- porque estoy harta de aprender idiomas y nunca atreverme a practicarlos
- porque me siento incapaz de hacer muchísimas cosas por mí misma y tengo la necesidad de comprobar si sacando todo de contexto sigo siendo incapaz de hacerlas o no
- porque me hace sentirme protagonista de mi vida temporalmente
- porque es una opción que me ayuda a no enfrentarme a otras
- porque estoy harta de mí misma
Voy a echar de menos muchísimo el contacto físico: dormir con Carlos, los besos, los abrazos... y no voy a echar en absoluto de menos los deberes de Sabela, las divisiones entre dos cifras, las maquinitas de Xan, los enfados, los mosqueos, los reproches, los gritos, los remordimientos...
Quizás en el fondo solo me vaya para alejarme de las cosas que no voy a echar de menos.
20 febrero, 2013
Entrevistas III
Carlos (42 años), recién llegado de trabajar, lo recibo en mi/su cama.
- Que relación tes con Aivou?
- É a miña muller.
- Sabes onde vai viaxar en abril?
- Si, teño que dicir a onde?, si, a Dublín.
- Sabes canto tempo vai estar alí?
- Dous meses e medio.
- Tes idea de por que vai a Dublín?
- Si, para facer as prácticas do ciclo superior de informática.
- Que che parece que vaia?
- Paréceme ben porque eu non coñecía Dublín e así aproveitarei. E tamén aproveitarei para comprobar se en Irlanda explotan aos de prácticas igual que os explotamos nós na miña empresa.
- Que é o que máis vas botar de menos?
- Durmir con ela.
- Que é o que menos vas botar de menos?
- ...
... (trinta segundos despois) Non se me ocurre nada.
... (dous minutos despois) Ai, xa se me ocurreu unha cousa, podo contestar agora?
Anatomía de Grey.
- Que relación tes con Aivou?
- É a miña muller.
- Sabes onde vai viaxar en abril?
- Si, teño que dicir a onde?, si, a Dublín.
- Sabes canto tempo vai estar alí?
- Dous meses e medio.
- Tes idea de por que vai a Dublín?
- Si, para facer as prácticas do ciclo superior de informática.
- Que che parece que vaia?
- Paréceme ben porque eu non coñecía Dublín e así aproveitarei. E tamén aproveitarei para comprobar se en Irlanda explotan aos de prácticas igual que os explotamos nós na miña empresa.
- Que é o que máis vas botar de menos?
- Durmir con ela.
- Que é o que menos vas botar de menos?
- ...
... (trinta segundos despois) Non se me ocurre nada.
... (dous minutos despois) Ai, xa se me ocurreu unha cousa, podo contestar agora?
Anatomía de Grey.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
